USB Power Delivery uitgebreid uitgelegd

Een Power Delivery-lader adverteert een set opties die Power Data Objects, of PDO's, worden genoemd, elk met een spanning en een maximale stroom die hij bij die spanning kan leveren. Veelvoorkomende vaste spanningen zijn 5, 9, 15 en 20 volt, al verschilt de exacte set per lader. Het aangesloten apparaat bekijkt deze lijst en vraagt de combinatie op die het beste bij zijn behoefte past, en de lader bevestigt voordat hij naar die spanning overschakelt.

Pas na deze uitwisseling draagt de kabel daadwerkelijk de hogere spanning. Dit is een bewuste veiligheidsmaatregel: een kabel of apparaat dat niet heeft ingestemd met een hogere spanning, krijgt die nooit onverwacht, wat mede verklaart waarom USB-C-opladen als veilig wordt beschouwd over zo'n breed scala aan vermogensniveaus.

Deze cijfers zijn het plafond dat de standaard toestaat, geen garantie dat een specifieke lader dat niveau haalt. Laders worden verkocht met veel verschillende maximale wattages binnen deze grenzen, en een apparaat trekt alleen wat het daadwerkelijk nodig heeft.

Het behalen van een bepaalde laadsnelheid hangt ervan af dat alle drie de onderdelen van de verbinding het eens worden, vergelijkbaar met hoe datasnelheid afhangt van de hele keten van een USB-verbinding.

• De lader bepaalt de bovengrens van wat mogelijk geleverd kan worden, gebaseerd op zijn eigen opgegeven maximale uitgangsvermogen en welke PDO's hij adverteert.
• De kabel moet gecertificeerd zijn om de gevraagde stroom veilig te dragen. Kabels die meer dan 3 ampère bij 20 volt ondersteunen, moeten een klein chipje bevatten dat bekendstaat als een e-marker, dat tijdens de onderhandeling de rating van de kabel identificeert.
• Het apparaat bepaalt hoeveel vermogen het daadwerkelijk opvraagt, gebaseerd op zijn batterijgrootte, huidige laadniveau en interne laadelektronica, en het zal nooit meer vragen dan het veilig kan gebruiken.

Hierdoor kan het aansluiten van een laptop op een zeer krachtige lader met een niet-gecertificeerde kabel toch resulteren in langzaam opladen, omdat de kabel zelf de beperkende factor wordt. Onze gids over het kiezen van USB-kabels legt e-marker-kabels en vermogensratings uitgebreider uit.

Een paar alledaagse situaties laten zien hoe deze onderhandeling verloopt. Een telefoon opladen met een laptoplader werkt meestal, omdat de telefoon gewoon een lagere, passende spanning opvraagt uit de aangeboden opties van de lader. Een laptop opladen met een kleine telefoonlader werkt misschien helemaal niet, of laadt slechts druppelsgewijs, omdat de lader misschien niet genoeg vermogen biedt om de laptop tegelijk te laten draaien en op te laden. Twee apparaten met verschillende Power Delivery-versies kunnen nog steeds samenwerken, omdat oudere apparaten simpelweg de nieuwere opties negeren die ze niet begrijpen en onderhandelen op het niveau dat ze allebei ondersteunen.

Is het veilig om een lader met hoog wattage bij een klein apparaat te gebruiken?

Ja. Het apparaat vraagt tijdens de onderhandeling alleen het vermogen op dat het nodig heeft, en de lader zal niet meer spanning of stroom sturen dan is afgesproken, ongeacht het maximaal opgegeven vermogen van de lader.

Wat is het verschil tussen PD en PPS?

PPS is een functie binnen Power Delivery die fijnere, continu instelbare spanningsstappen toestaat, in plaats van de vaste set spanningen die bij basale Power Delivery-onderhandeling wordt gebruikt.

Heb ik een speciale kabel nodig voor opladen met hoog wattage?

Boven 60 watt, wat overeenkomt met meer dan 3 ampère bij 20 volt, is een kabel met een e-marker-chip vereist, omdat de lader en het apparaat erop vertrouwen om te bevestigen dat de kabel die stroom veilig kan dragen.

Waarom laadt mijn laptop langzaam op met een bepaalde lader?

Dit betekent meestal dat de lader, de kabel of de onderhandelde spanning niet genoeg vermogen levert om de laptop snel te laten opladen, vaak omdat het maximale vermogen van de lader lager is dan de laptop nodig heeft, of omdat de kabel niet gecertificeerd is voor hogere stroom.